Friday, 4 December 2020

ശവപ്പെട്ടി

 

ശവപ്പെട്ടിയാകട്ടെ എന്ന്

ശാപം കിട്ടിയ ഒരു മരം

ശാപമറിയാതെ കാട്ടിലെ

കുടുംബത്തിൽ

കാറ്റിലാടി

ഇലനുള്ളിയെറിഞ്ഞ്

ഉല്ലസിച്ച കാലം

ഒരിക്കലും വേടനെത്താത്ത

ഒരിക്കലും നരനറിയാത്ത

ഒരിക്കലും പുലരി

പീലി വിടർത്താത്ത

ഒരിക്കലും ജീവനായുള്ള

പിടച്ചിലില്ലാത്ത കാട്ടിൽ

ഒരുനാൾ ഒരശരീരി 

ആ മരത്തിനു മേൽ

പതിച്ചു….

നീ ശവപ്പെട്ടിയായി

തീരട്ടെ…..

കാറ്റ് ചുടുകാറ്റായ്

ഇല വിളറി വാടി 

പൂക്കളുടെ നിറം മങ്ങി

ജന്മാന്തര സംസ്കൃതികൾക്ക്

തേർതെളിച്ച തണലിൽ

മരണത്തിൻ നിഴൽ വന്നു

പതുങ്ങി….

ഇതാരാണ്

ആരുടെ ശാപമാണ്

ആകാശമേ നീയോ

മണ്ണായി പൊറ്റിയ

ഭൂമീ നീയോ

വേടനോ മുനിയോ

ആരാണ് ഈ

നിഴലിനപ്പുറം….

വീണ്ടും കാറ്റു വന്നു

കൈകോർത്തു

ചാഞ്ഞും ചരിഞ്ഞും

അവർ മരത്തിനിടയിലൂടെ

ആരുടെ ശബ്ദമെന്നു

തിരഞ്ഞു...

വേദന വേരറുക്കുന്നപ്പോലെ

വിധിയുടെ മഴു

ഉടൽ പിളർക്കുന്നപ്പോലെ

ഇന്നി ഈ ജന്മമെങ്ങോട്ട്….???


ശവം ചുമക്കാനാണോ വിധി

ശാപമേറ്റു ദ്രവിക്കാനാണോ സ്ഥിതി

കാലമെന്നും രൂപമില്ലാത്ത

ശാപങ്ങളുടെ നിഴലിൽ

നാട്യങ്ങളെത്രയാടുന്നു

ആകാശമേ നീ സാക്ഷി

No comments:

Post a comment